W 2012 roku,po 32-letniej przerwie, na kulturalną mapę Polski powrócił najstarszy w kraju festiwal folklorystyczny. Ogólnopolski Festiwal Folkloru i Sztuki Ludowej w Płocku funkcjonował przez 14 lat (od roku 1967 do 1980). Po reaktywacji wydarzenie odbywa się pod nową nazwą Vistula Folk Festival - Nadwiślański Festiwal Folklorystyczny. Celem, wskrzeszonej przez Płocki Ośrodek Kultury i Sztuki, imprezy jest pielęgnowanie polskiej kultury ludowej, ale też prezentowanie kultur innych krajów. Kiedy 45 lat temu rozpoczynała się trzecia edycja Festiwalu Folklorystycznego entuzjaści podkreślali ogólnokrajowy charakter wydarzenia. W 2011 roku gościliśmy zespoły z Bułgarii, Cypru, Łotwy, Serbii i Dagestanu. Rok później przyjechali do nas Indonezyjczycy, Meksykanie, Rumuni i Słowacy. W 2014 roku bawiliśmy się z grupami z Łotwy, Ukrainy, Włoch i Taiwanu. W kolejnych latach gościliśmy zespoły z Gruzji, Irlandii, Mongolii, Serbi, Sri Lanki, Ukrainy, Słowacji, Indonezji oraz Hiszpanii. Od 2013 roku jednym z elementów festiwalu jest scena folk, na której występowali m.in. Dikanda, Drewutnia oraz duet Karolina Cicha i Bart Pałyga. Koncerty to barwne widowiska muzyczno – taneczne, którym towarzyszy muzyka na żywo. Co roku dbamy o najwyższy poziom artystyczny zespołów, aby widowisko budziło jeszcze większy podziw i entuzjazm.
 

KALENDARIUM FESTIWALU FOLKLORYSTYCZNEGO

23-28 sierpnia 2016
Vistula Folk Festival

Towarzystwo Taneczne Sonechko (UKRAINA) - powstało jesienią 1973 roku w Żytomierskim Pałacu Pionierów z inicjatywy Tetyany i Mykhailo Guzun, absolwentów Krasnodarskiego Instytutu Kultury. Program taneczny Towarzystwa zawiera przeróżne kompozycje, tj. suity, miniatury oraz tańce z całego świata. Na każdym koncercie prezentowany jest folklor ukraiński. Specjalne miejsce w repertuarze Sonechko zajmują tańce folkowe regionu Polissya (Polesie). Za swoje umiejętności oraz osiągnięcia Towarzystwo otrzymało wiele nagród, w tym nagrodę “Modelowego Towarzystwa Tanecznego” (1986) czy “The People’s Art Company”  (1995). Ukraińska grupa jest pierwszym zdobywcą nagrody CIS Delphic Games Grand Prix oraz nagrody Grand Prix Festiwalu Choreograficznego im. Pavlo Virsky

Toplan (SŁOWACJA) - Historia słowackiego zespołu sięga roku 1975, gdy grupa “Kožiar” zmieniła nazwę na „TOPLAN”, pochodzącą od nazwy rzeki płynącej przez region ŠARIŠ. W roku 1990 odbył się pierwszy Toplan Festival, który został stworzony z inicjatywy zespołu. Od 1994 roku grupę przejął dyrektor artystyczny i choreograf Štefan Mucha, który tchnął nowe życie w szeregi zespołu. Do roku 2001 choreografami grupy byli Štefan Mucha i Juraj Havrila. Od 2002 roku liderem zespołu oraz sekcji tanecznej jest Pavol Švač. Nauczycielem tańca jest Tatiana Švačová. Głową sekcji muzycznej jest Peter Zajac - dyrektor Podstawowej Szkoły Muzycznej w Giraltovce i aktywny członek zespołu od wielu lat.

Universitas Padjadjaran Bandung (INDONEZJA) - Universitas Padjadjaran Bandung to zaangażowana sercem i duszą w szerzenie kultury Indonezji grupa, której celem jest kultywowanie tradycji z wielu indonezyjskich prowincji. Zespół z sukcesami pomaga młodym ludziom w odnalezieniu balansu między młodzieżową kulturą a spuścizną przodków. Misją Universitas Padjadjaran Bandung jest m.in. zachowanie, nauka i kultywowanie rodzimej sztuki scenicznej, promocja i pomoc w głębszym zrozumieniu i docenieniu folkloru indonezyjskiego na świecie, a także dostarczanie profesjonalnego wyszkolenia choreograficznego i wychowawczego dla młodzieży.

Elai-Alai (HISZPANIA) - Zespół Elai-Alai powstał w 1962 roku w Hiszpanii. Od tamtej pory zespół zyskał rozgłos poza granicami Kraju Basków. Działalność opiera się na subtelnym wydobywaniu, ochronie i rozwijaniu bardzo charakterystycznego Baskijskiego folkloru. Zespół brał udział w niezliczonej liczbie festiwali oraz różnego rodzaju animacji, zawsze osiągając zadowolenie widowni oraz sukces prasowy, zdobywaliśmy również wyróżnienia, takie jak Korona Salm w Senones (Francja) czy pierwszą nagrodę Konkursu Folklorystycznego w Gorizia (Włochy).Grupa koncertowała w Belgii, Bułgarii, Czechach, Anglii, Gruzji, Niemczech, Grecji, Irlandii, Izraelu, Meksyku, Norwegii, Polsce, Rumunii, Sardynii czy Szwajcarii. Repertuar Elai-Alai składa się z tańców różnych regionów Kraju Basków, takich jak Dantzari Dantza (z Bizkaia) czy Ezpatadantza i Erreberentzia (z Gipuzkoa).

Zespół Pieśni i Tańca "Wisła" (POLSKA) - Zespół Pieśni i Tańca „Wisła” Płockiego Ośrodka Kultury i Sztuki powstał w 1995 roku. Podstawowym celem działalności zespołu jest wychowanie młodych ludzi przez sztukę, tj. taniec i śpiew. Oprócz zdobywania umiejętności tanecznych i wokalnych, młodzież poznaje polską kulturę ludową. Zespół Pieśni i Tańca „Wisła” prezentuje opracowany artystycznie folklor regionalny, polskie tańce narodowe oraz tańce wybranych krajów Unii Europejskiej. Integralną częścią zespołu jest kapela składająca się ze znakomitych muzyków akompaniujących do tańca i śpiewu, jak również wykonująca popisowe utwory muzyczne.

W repertuarze zespołu znajdują się również programy okolicznościowe: kolędy i pastorałki, pieśni religijne, piosenki biesiadne. Od 1997 roku „Wisła” jest członkiem Stowarzyszenia Polska Sekcja CIOFF.

Zespół Tańca Ludowego "Masovia" (POLSKA) - Zespół Tańca Ludowego „Masovia” powstał w marcu 1977 r. przy Politechnice Warszawskiej Filii w Płocku z inicjatywy ówczesnego Prorektora PW w Płocku – doc. dr inż. Andrzeja Bukowskiego oraz Pani Marii Ingwer – Żabowskiej. Jest jedynym stricte studenckim zespołem ludowym działającym na obszarze miasta Płocka i okolicznych miejscowości. Ideą towarzyszącą twórcom zespołu było przede wszystkim kultywowanie tradycji rodzimego folkloru oraz rozśpiewanie i roztańczenie młodzieży akademickiej, w oparciu o bogactwo narodowej kultury ludowej. W trakcie swego istnienia Zespół Tańca Ludowego „Masovia” zaprezentował ponad tysiąc koncertów zarówno w kraju, jak i poza granicami Polski, biorąc udział w imprezach o zasięgu ogólnopolskim, jak również w festiwalach międzynarodowych.

Harcerski Zespół Pieśni i Tańca "Dzieci Płocka" (POLSKA) - Harcerski Zespół Pieśni i Tańca "Dzieci Płocka" im. Druha Wacława Milke jest najstarszym zespołem dziecięcym w Polsce. Działa nieprzerwanie od 1946 roku. Pomimo zmian "Dzieci Płocka" pozostają wierne tradycji i celom jakie wyznaczono w początkowej fazie istnienia placówki. Dziś Zespół uczy, bawi i wychowuje dzieci i młodzież w oparciu o harcerskie metody wychowawcze. W zajęciach uczestniczy ponad 500 dzieci i młodzieży w wieku od 5 do 20 lat reprezentujących niemal wszystkie płockie placówki oświatowe. Zespól dał kilka tysięcy koncertów zarówno w kraju, niemal całej Europie, Azji oraz Ameryce Północnej.

18-23 sierpnia 2015
Vistula Folk Festival

Ensemble Orioni (GRUZJA) - Ensemble Orioni powstał w 2001 roku w Rustavi. Jego założyciel - Giorgi Keghoshvili - w latach 1999-2005 tańczył w znanym zespole “Mamuli”. Od 2003 roku, zespół wystąpił w wielu tureckich miastach, a swój pierwszy triumf osiągnął w 2006 roku podczas konkursu tańca i sztuki “Bravo 2006”. Grupa zdobyła wtedy srebrny medal, który jeszcze tego samego roku zamieniła na złoto.
W 2008 roku zespół Orioni dał swój pierwszy solowy koncert. W kolejnych latach, grupa zdobyła wiele nagród na festiwalach w takich miastach, jak Erewan, Batumi czy Nesebr. Na tym ostatnim, zespół odniósł wielki sukces i otrzymał specjalną nagrodę za podtrzymywanie tradycji regionalnych. W 2015 roku “Orioni” uhonorowani zostali statusem zespołu państwowego przez gruzińskie centrum turystyki i rozwoju folkloru – Kolkhida.

Trim The Velvet (IRLANDIA) - Trim The Velvet to innowacyjna grupa taneczna kultywująca tradycyjną sztukę irlandzkiego tańca, muzyki i śpiewu. Grupa 26 młodych ludzi, ćwiczących pod okiem Kathy O’Connor, to irlandzcy mistrzowie tańca i muzyki.
Nazwa Trim The Velvet wywodzi się z tradycyjnego irlandzkiego tańca (Reel), ale także z energetycznego i kolorowego show, łączącego taniec, muzykę i śpiew, tworzonego przez tancerzy i muzyków. Wszyscy wykonawcy pochodzą z Belfastu w Irlandii Północnej. W skład grupy wchodzą zarówno katolicy, jak i protestanci, dumni i połączeni miłością do tradycyjnej irlandzkiej muzyki, pieśni i tańca.

Karadzić (SERBIA) - Instytucja kultury „Karadzić” jest jedną z najstarszych instytucji kulturalnych w Serbii oraz na Bałkanach – została utworzona w 1850 roku. Zrzesza ponad 500 członków.
W jej strukturach znajdują się zespoły folkowe, orkiestra, teatr, klub literacki, sekcja malarska, sekcja skrzypcowa. Od początku istnienia celem nadrzędnym Instytucji jest kultywowanie kultury. Za swoje zaangażowanie w pielęgnację tradycji i kultury oraz jej rozpowszechnianie na terenie kraju i za granicą, „Karadzić” był wielokrotnie nagradzany wieloma prestiżowymi odznaczeniami. Ich działalność docenił m. in. Płock (Polska), Brześć (Białoruś), Jabłonie (Czechy), czy Saloniki (Grecja). Program prezentowany przez „Karadzić” stale zajmuje wysokie pozycje w rankingach oraz na festiwalach zarówno w kraju, jak i za granicą.

Kołos (UKRAINA) - Folkowy Zespół Pieśni i Tańca „Kołos” Narodowego Uniwersytetu Życia i Nauk Środowiskowych Ukrainy to amatorski, studencki zespół artystyczny. Składa się z ponad 120 członków. Promują wśród studentów twórczość artystyczną, jednocześnie kreując poczucie estetyki. Występy „Kołosa” bazują na najlepszych przykładach muzycznych
i choreograficznych kultury Ukraińców.
„Kołos” został utworzony w 1958 roku w Kijowie i posiada bogatą historię. Występował na wielu scenach w całej Ukrainie, ale również wielokrotnie prezentował kulturę swojego kraju na Białorusi, w Belgii, Bułgarii, Estonii, Niemczech, Gruzji, Łotwie, Litwie, Mołdawii, Rosji oraz w Stanach Zjednoczonych.

 

 

 

20-24 sierpnia 2014
Vistula Folk Festival

W 2014 roku w Płocku wystąpili reprezentanci Łotwy, Ukrainy, Włoch, Taiwanu oraz Polski.

21-25 sierpnia 2013
Vistula Folk Festival

Gośćmi festiwalu były zespoły ze Słowacji, Rumunii, Indonezji, Meksyku, Białorusi, Polski.

15-19 sierpnia 2012
Vistula Folk Festival

W roku 2012 płocki festiwal folklorystyczny został reaktywowany po 32 latach przerwy pod nową nazwą - Vistula Folk Festival. W dniach 15-19.08.2012 w Płocku wystąpiły zespoły z Łotwy, Bułgarii, Serbii, Cypru, Dagestanu oraz Polski.

20-22 czerwca 1980

W programie XIV Ogólnopolskiego Festiwal Folkloru i Sztuki Ludowej znalazły się wystawy: „Diabły polskie w rzeźbie i legendzie”, „Dawne narzędzia ludzi Wisły” ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie, a także seminarium i prezentacja stroju i ludowych instrumentów muzycznych. Dodatkowe estrady dla kapel ludowych i dla Teatrów Obrzędowych ustawione zostały, jak w latach poprzednich, na Placu Narutowicza i Nowotki-przed Ratuszem. Atrakcją był kiermasz kwiatów i wypieków staropolskich, przygotowany przez koła gospodyń wiejskich. Ogromnym powodzeniem cieszył się także kram żywieckich pierników, kwasu chlebowego i piwa kozicowego z Kadzidła. Podczas kiermaszu sztuki ludowej – „Jarmarku Płockiego” – zaprezentowano m.in. prace Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Cepelia” oraz wyroby wikliniarskie Spółdzielni „Wikliniarka” z Lublina.  

15-17 czerwca 1979

W programie znalazła się wystawa „Wielcy Polacy w rzeźbie ludowej”. Myślą przewodnią festiwalu było wyjście w miasto, mimo że nieodłączną częścią wcześniejszych edycji były korowody kapel i zespołów. W związku z tym na placach i ulicach miasta pojawiły się „wędrujące” kapele i koncerty zespołów pieśni i tańca. Nocny, finałowy koncert „Hej, ty Wisło” przygotowano z myślą o Festiwalu „Interwizji” w Sopocie, konkursie dla państw Bloku Wschodniego. Festiwal przypadał na 35 rocznicę Polski Ludowej, z tej racji określano go jako „festiwal festiwali”. Wzięło w nim udział 1500 uczestników reprezentujących wszystkie regiony Polski. Uroczyste wręczenie nagród im. Oskara Kolberga odbyło się tym razem w Domu Technika.  

czerwiec 1978

Formuła XII Festiwalu pozostała niezmieniona. W korowodzie zespołów wzięły udział m.in. zespół z Czermna i kapela ludowa z Sarzyny. W zachowanej dokumentacji Kazimierza Stachowicza, fotografa festiwalu, można odnaleźć portrety ludowych artystów: Jana Gajdowskiego z Grudziądza, Stanisława Zachury z dawnego woj. bielskiego, Stanisława Bieguna z dawnego woj. rzeszowskiego i wielu innych.

24-26 czerwca 1977

XI Festiwal Folkloru i Sztuki Ludowej zainaugurował koncert zatytułowany porami roku - „Wiosna, lato”. Podobnie jak koncert finałowy - „Jesień, Zima”, nawiązywał do cykliczności i podkreślał znaczenie pór roku w życiu wsi. Na stałe do programu weszła wystawa laureatów nagród „Barw” im. Oskara Kolberga, organizowana na Zamku Książąt Mazowieckich. Koncertowały m.in. kapela koźlarska ze Zbąszyna, „Przeroślaki” (woj. suwalskie), kapela Winnickiego z Łowicza, kapela Rawickich Dudziarzy. W TNP zorganizowano Biesiadę Instrumentalistów Ludowych. W programie znalazło się widowisko folklorystyczne „Noc Kupały”. Spółdzielnia Pracy Przemysłu Artystycznego z Warszawy przygotowała pokaz mody polskiej opartej na motywach ludowych. Współorganizatorem XI edycji była Redakcja Muzyczna Polskiego Radia i Muzyki, zapowiadając realizacje 10 programów z płockiej imprezy. Atrakcją był pokaz wytwarzania garnków z ich wypalaniem w specjalnie zmontowanym piecu.

18-20 czerwca 1976

Jubileuszowy X Festiwal zmienił nazwę na Festiwal Folkloru i Sztuki Ludowej. Uległ zmianie skład komisji artystycznej, na czele której stanął Józef Burszta. Wydano specjalny informator z pełnym wykazem biorących w festiwalu udział zespołów, także poetów, garncarzy, malarzy, plecionkarek i innych artystów ludowych. Wybito medale pamiątkowe. Jak wcześniej, ulicami miasta przeszedł korowód, który podlegał ocenie jurorów. Wśród wykonawców znaleźli się m.in. Zespół Pieśni i Tańca „Beskid” z Bielska-Białej, Zespół Tańca Ludowego Politechniki Poznańskiej, Kapela Dudziarzy Wielkopolskich. Nowością było wprowadzenie „Sceny debiutu” oraz zorganizowanie seminarium nt. „Obecności folkloru i sztuki ludowej we współczesnej kulturze”.

20-22 czerwca 1975

Formuła i koncepcja artystyczna IX Festiwalu, nie zmieniły się. W odróżnieniu od poprzednich, w programie nie znalazł się „Koncert Mazowiecki”. W zamian przedstawiono inscenizację „Wesela na Kurpiach” w wykonaniu „Kurpiaków”, przygotowaną z myślą o międzynarodowym przeglądzie zespołów ludowych w Belgii. W festiwalu wzięło udział 1300 artystów ludowych.  

21-23 czerwca 1974

Nowym punktem w programie VIII Festiwalu były nagrody tygodnika „Barwy” im. Oskara Kolberga. Przewodniczącym komisji artystycznej był Aleksander Jackowski. Imprezy towarzyszące: kiermasz ludowych potraw i napojów, kiermasz wydawnictw etnograficznych i folklorystycznych oraz wystawa prac laureatów konkursu im. Oskara Kolberga w Muzeum Mazowieckim. Ukazała się również książka Mariana Pokropka pt. „Jarmark Płocki” z sylwetkami twórców ludowych i z opisem ich prac.
I nagrodę w 1974 roku otrzymał zespół „Limanowianie” istniejący przy Zakładzie Produktów Naftowych CPN w Limanowej. Festiwal miał swój udział w kształtowaniu pozycji przemysłu jako mecenasa kultury. Przedsiębiorstwa stawały się mecenasami artystów, a prasa donosiła: „Organizatorzy wystąpili z cenną inicjatywą – zaproponowali zakładom pracy kupno rzeźb ludowych prezentowanych na kiermaszu w celu wzbogacenia ekspozycji Muzeum Mazowieckiego. Kilka zakładów złożyło już takie oferty m.in. Płocka Drukarnia Akcydensowa, Fabryka Maszyn Żniwnych, PKS.”

23-25 czerwca 1973

 VII Festiwal Folklorystyczny realizował podobne założenia artystyczne, co poprzednie. Do programu wprowadzono jednak „Dzień Chemika” – prezentację zespołów folklorystycznych, prowadzonych przez Związek Zawodowy Chemików. W koncertach festiwalowych wzięły udział m.in.: Zespół „Tramblanka” Zakładu Płytek Ceramicznych w Opocznie, Zespół Tańca Ludowego Zakładów Porcelany Stołowej „Ćmielów”, Zespół Pieśni i Tańca Zakładowego Domu Kultury Zakładów Włókien Sztucznych „Wistom” z Tomaszowa Mazowieckiego, Zespół regionalny „Kurpie” Zakładowego Domu Kultury Ostrołęckich Zakładów Celulozowo- Papierniczych i wiele innych. Poza tym, można było obejrzeć kapele prezentujące folklor odtwarzany z zapisów nutowych i tekstowych: Zespół Taneczny „Podgórzanie” z Gorlic, Kapelę „Herudki” z Lipnicy Wielkiej, Kapelę Ludową „Rusiniaki” z Kosiorek. Szczególnym wydarzeniem był kiermasz, którego formuła nawiązywała do dawnych jarmarków ludowych. Wzięło w nim udział kilkudziesięciu artystów ludowych i rzemieślników: rzeźbiarze, garncarze, tkaczki i wycinarki, koronkarki i hafciarki, plecionkarze, kowale, artyści zajmujący się plastyką obrzędową. Istotnym efektem włączenia Dnia Chemika do programu Festiwalu było pogłębienie związków przemysłu z działalnością kulturalną, w imię realizacji hasła sojuszu świata pracy z kulturą i sztuką.  

30 czerwca - 3 lipca 1972

VI Ogólnopolski Festiwal Folklorystyczny zbiegł się z rocznicą czterdziestolecia wydania przez Drukarnię Braci Detrychów „Wesela na Kurpiach”. Festiwal zainaugurował „Koncert Mazowiecki” w reżyserii i opracowaniu Grażyny Dąbrowskiej, pokazujący nowe regiony folklorystyczne Mazowsza. Koncepcja wyrosła na bazie prowadzonych przez autorkę badań. W koncertach w amfiteatrze wzięły udział m.in.: Zespół „Kurpianka” z Kadzidła, zespoły ze wsi Czermno i Słubice w powiecie gostynińskim. Spoza regionu kurpiowsko-mazowieckiego, na festiwalu pojawiły się Zespoły Pieśni i Tańca Ludowego reprezentujące różne województwa m.in. z Nowego Stawu (gdańskie), z Sidziny (opolskie), z Batorówka (poznańskie), z Głuska (lubelskie), z Cieszyna (katowickie). Spotkania z poetami ludowymi odbywały się w siedzibie Towarzystwa Naukowego Płockiego, a na placu przed Ratuszem organizowano kiermasze sztuki ludowej. Wydano dwa katalogi: „Kiermasz sztuki ludowej” oraz „Artystyczna twórczość powiatu płockiego”.

17-21 czerwca 1971

W V Festiwalu Folklorystycznym wzięło udział 20 zespołów ludowych, Festiwal – jak pisał Franciszek Dorobek, jeden z jego głównych inicjatorów i organizatorów – „obudził na wsi mazowieckiej autentyczny ruch kulturalny”. Festiwal zainaugurował „Koncert Mazowiecki” według koncepcji Aleksandra Błachowskiego. Płocki Dom Kultury wydał po raz pierwszy folder „Kiermasz sztuki ludowej”, zawierający szczegółowe informacje na temat artystów ludowych i omówienie ich twórczości. Tekst folderu opracowali Janusz Kowalski i Jan Nowak, zajmujący się na stałe w sztabie organizacyjnym wyszukiwaniem twórców ludowych, a autorem oprawy graficznej był Jerzy Mazuś.

19-23 czerwca 1970

IV Ogólnopolskiemu Festiwalowi Folklorystycznemu towarzyszyło założenie „wydobywania nowych artystycznych wartości z tradycyjnej kultury ludowej, konfrontację artystycznego dorobku różnych zespołów ludowych uprawiających autentyczny folklor swojego regionu”. Festiwal miał być także przestrzenią wymiany doświadczeń nie tylko twórców, ale również wszystkich osób zaangażowanych w rekonstruowanie folkloru - instruktorów, choreografów. Poza drukami ulotnymi i programami towarzyszącymi festiwalowi, wydano również „Informator”, zawierający szczegółowe informacje o występujących artystach. W efekcie nawiązania kontaktów kulturalnych z dawną Jugosławią do udziału w festiwalu został zaproszony Zespół Kulturalno-Artystyczny „Karadzic” z Loznicy.  

20-22 czerwca 1969

III Festiwal Folklorystyczny miał już charakter ogólnokrajowy. Wystąpiły zespoły z 12 województw, reprezentujące 16 regionów, m.in.: Zespół Pieśni i Tańca „Jutrzenka” z Bolesławic, ZPiT „Kurpianka” z Kadzidła, ZPiT z Wiejskiego Domu Kultury z Łużnej, Ludowy Zespół z Rzeczycy, Regionalny ZPiT „Szamotuły”. Obok koncertów zespołów ludowych, stałym punktem programu stawały się wystawy tkanin, prezentacje rzeźby ludowej, strojów, spotkania z poetami ludowymi i zabawy taneczne.

14-15 września 1968

II Festiwal przeniesiono na jesień z powodu Telewizyjnego Turnieju Miast. II. edycja odbyła się już w odnowionym i rozbudowanym amfiteatrze. Nadano mu nazwę „Festiwalu Folklorystycznego Ziem Nadwiślańskich”, która miała oddawać przyjętą koncepcję ograniczenia terytorialnego jako kryterium wyboru zespołów i twórców.  

24-25 czerwca 1967

Rozpoczyna się I Festiwal Folklorystyczny. Podobnie jak w roku poprzednim zostaje wpisany w program „Mazowieckiej Wiosny Kulturalnej”. Wystąpiły zespoły ludowe z Wisły, Kcyni - „Pałuki”, Lublina, Kartuz - „Kaszuby”, Obrytego - „Białe Kurpie”. Zorganizowano „Kiermasz Cepelii”, na którym można było nabyć tkaniny, ceramikę ludową, wycinanki i hafty oraz rzeźby w drewnie.

23-26 czerwca 1966

Pierwsza prezentacja folkloru miała miejsce w ramach „Mazowieckiej Wiosny Kulturalnej”, związanej z obchodami 1000-lecia państwa polskiego i X wieków Płocka w 1966r. Zorganizowano spotkania z twórcami ludowymi, wystawę „Mazowiecka wiosna w obrzędach i zdobnictwie”, kiermasz sztuki ludowej, koncerty zespołów regionalnych. Płocki festiwal współtworzyli m.in.: Barbara Kowalska - dyrektorka Płockiego Domu Kultury, Edward Kostek - autor scenografii w amfiteatrze, Michał Sepioł - wieloletni konferansjer, Wanda Bejman - prowadząca imprezy związane z Nocą Kupały, grupa osób związanych z klubem ZMS „Marabut”: Leszek Guzowski, Seweryn Ners, Leszek Chilman, Marek Jóźwiak, Stefan Tuliński, Zbigniew Kotula, Ryszard Zielski i wielu innych. 

Oprac. AK na podstawie:
Informacja dla prasy. Rys historyczny festiwali folklorystycznych w Płocku. Urząd Miejski w Płocku, 1977
Tygodnik Płocki, Magazyn festiwalowy, czerwiec 1976
Artykuły prasowe